solving the mystery

prelude:
Matagal na akong tuliro. Na-shatter kase ang utak ko nung bakasyon. Pero hindi naman ibig sabihin na kinalimutan ko na Siya. Sa bawat pagkakataon ng pagtakas ko nun at sa bawat lugar na aking pinuntahan, unti-unti Niyang pinakita sa akin ang sagot sa aking mga tanong - kung ano'ng mali at kung ano ang dapat gawin. Minulat Niya ako sa realidad (kase masyado na akong nagpapantasya.)

Matagal akong umiwas dahil ayokong maging unfair. Ayokong humarap na hindi totoo ang sinasabi ko sa aking nararamdaman. Ayokong magpanggap. At babalik ako kapag malinaw na ang lahat. Aayusin ko muna ang sarili ko.

*******************
chapter 1:
Kagabi, nag-decide na ako to pursue my one "great dream". This morning, na-test ako kaagad - ang aking patience, ang aking time management skills, ang aking resources, ang aking courage (grabe un, pakapalan na lang talaga ng mukha) at higit sa lahat ang aking sikmura. Parang sinasabi ni Lord, "Kaya mo bang gawin yan? Katiting lang yan sa mga gagawin mo para maabot mo ang pangarap mo. Kung hindi mo kaya, tiyak mahihirapan ka." Muntik na kong sumuko. Kung anu-ano na naman ang naglaro sa isipan ko. Pero kelangang magtiis, mag-aral ng mabuti (kase ako, lagi na lang ako...) It's the only way! Alam ko namang pinapayagan ako ng Diyos dahil hindi ko naman tinatalikuran yung pinapagawa Niya. And besides, Siya na nga ang nagpo-provide ng lahat ngayon dahil alam Niyang hindi ko na kinakaya. Kaya lang this time, as early as now, pinapaalalahanan na Niya ako na kung talagang gusto ko yun, I must exert more. Sige, gagawin ko. At least alam ko na kakampi ko ang Diyos.

*******************
chapter 22:
God finally said yes! Pero hindi pa ngayon ang tamang panahon. Marami pa akong dapat matutunan at dapat gawin. Ü